Terugblik op Sporting Leiden- Oranje CP Team

11 februari 2024 - 11:53

Het is dinsdagavond, tegen achten. Op een helft van het hoofdveld van Sporting Leiden neemt een zevental in het vertrouwde donkerblauw van de Morsclub het op tegen een in een opvallend fel oranje tenue gestoken tegenstander. Daar loopt een voor de thuisploeg bekend gezicht tussen. Dat van Lorenzo Calkhoven, de linksback van de Morsbewoners.

Het is een bijzondere wedstrijd voor de 21-jarige linkspoot. Of nou ja, ’linkspoot’. ,,Ik denk niet dat ik van origine linksbenig of -handig ben, dat is niemand in mijn familie namelijk. Maar door mijn beperking ben ik gewoon alles met links gaan doen.’’

Al een aantal jaar is Calkhoven een heuse international. Zijn interlands speelt hij voor het nationale CP-team. ,,CP staat voor cerebrale parese, een bewegingsstoornis die wordt veroorzaak door een hersenbeschadiging. Zelf heb ik een hersenbloeding gehad rond de bevalling, vlak voor of net na mijn geboorte. Toen ik rond een jaar oud was en begon te kruipen, viel op dat ik mijn rechterkant niet gebruikte. Uit onderzoek bleek waarom. Ik heb wel gewoon gevoel in mijn rechterarm en -been, maar mis ’power’ en de fijne motoriek. Met voetbal merk ik dat ook. Passen met rechts gaat steeds beter, maar schieten is lastig. Nou zijn de meeste voetballers minder met hun ’chocoladebeen’, maar voor mij is het nog net wat moeilijker. Ik heb er gewoon weinig kracht in.’’

Desondanks heeft Calkhoven, die net een nieuwe baan heeft bij het Technolab, het toch maar mooi geschopt tot het eerste van zijn club. ,,Ik voetbal al vanaf mijn vierde. Het is mijn grote passie. Ik ben begonnen bij GHC en toen dat failliet ging, ging ik naar Lugdunum. Vanaf de JO-15 speel ik bij Sporting en dit is mijn eerste jaar in het eerste. Een moeizaam seizoen, ja. We hebben een jong team en missen een stukje volwassenheid. Maar het gaat met de week beter. Laatst wonnen we voor het eerst, met 4-0 van MMO, dat laatste staat. Dat was wel even fijn. Goed voor de sfeer ook. Dan smaakt dat biertje na afloop toch net even lekkerder.’’

Zijn interlandcarrière kwam min of meer toevallig tot stand. ,,Mijn vader was een keer bij de KNVB in Zeist, voor een rondleiding. Daar zag hij het CP-team trainen en de manier waarop de spelers bewogen, deed hem aan mij denken. Hij raakte met de trainer aan de praat en het bleek dus inderdaad te gaan om een team van voetballers met een hersenbeschadiging. We wisten helemaal niet dat dat bestond. Toen hij over mij vertelde, mocht ik op stage komen. En zo is het balletje gaan rollen.’’

Inmiddels heeft Calkhoven de nodige ervaring opgedaan in ’Oranje’. ,,Ik begon bij de Onder 15 en speel nu ruim twee jaar in het A-team. Ik heb al een WK en EK meegemaakt, met twee vijfde plekke. En dit jaar is er weer een WK, in Spanje. Dat zijn prachtige ervaringen. Het is een enorme eer om het oranje te dragen en je land te vertegenwoordigen. Als voor een interland het Wilhelmus gespeeld wordt, krijg ik daar altijd weer kippenvel van. De kans dat ik het ’gewone’ Nederlands elftal gehaald zou hebben zonder mijn beperking, is natuurlijk klein. Dus ja, ik voel me bevoorrecht. Mijn droom is om ooit aan de Paralympische Spelen mee te doen.’’

Calkhoven heeft het ’sparringspotje’ van vanavond mede geregeld. ,,We spelen oefenwedstrijden tegen amateurclubs door het hele land. Ook om het CP-team te promoten. Zodat voetballers met een hersenbeschadiging erover te weten komen. Zoals ik zelf ook bij toeval over het bestaan te horen kreeg.’’

Het onderonsje eindigt in een 3-1 zege voor zijn Leidse teamgenoten en loopt voor een onfortuinlijke Calkhoven bovendien slecht af. Na een botsing met zijn keeper, vlak na rust, blijft hij roerloos op het veld liggen. Er wordt zelfs een ambulance opgetrommeld. ,,Ik was even knock-out. Ik heb een hechting in mijn kaak en waarschijnlijk een lichte hersenschudding.’’ Met een voorzichtig lachje: ,,Maar goed, dat is hersenletsel van tijdelijke aard.’’

Bron: https://leidenamateurvoetbal.nl

Foto’s: Knvb.nl & Hielco Kuipers